پشت پرده سفر هیات آمریکایی به منطقه

سعدالله زارعی/ کارشناس مسائل خاورمیانه

پس از پایان بی نتیجه کنفرانس دو روزه منامه، جرد کوشنر طراح  اصلی معامله قرن دور جدیدی از رایزنی‌ها را با مقامات برخی کشورهای عربی مهم ذی‌نفع و ذینفوذ کلید زده است. کوشنر برای این منظور به همراه «جیسون گرینبلات» فرستاده ویژه آمریکا در امور خاورمیانه، «برایان هوک» نماینده ویژه ایالات متحده در ایران و نیز «آوی برکوویچ» دستیار ترامپ، سفر منطقه‌ای خود را روز سه شنبه هفته گذشته به کشورهای عربستان سعودی، اردن، فلسطین اشغالی، مصر و مغرب آغاز کرد.

سفرهای کوشنر با توجه به ماموریت‌هایی که در رابطه با معامله قرن دارد صورت می‌گیرد و این سفرها حاکی از دو امر است؛ نخست آنکه آمریکایی‌ها به طور جدی در حال دنبال کردن این طرح هستند و این تعدد سفرها و فاصله کم آنها جدیت آمریکایی‌ها را در پیگیری این طرح نشان می‌دهد. به نظر می‌آید که آمریکا سیاست‌های خود را درباره منطقه خاورمیانه روی مسئله صهیونیست‌ها و درواقع حل مسئله فلسطین مطابق با الگوی کاخ سفید تنظیم کرده است. نکته دیگری که در این خصوص قابل ذکر است اینکه سفرهای فراوان به خودی خود نشاندهنده وجود برخی مشکلات است. بدین مفهوم که اگر مسئله‌ای دچار مشکل نشده باشد و با موانع مواجه نباشد نیاز به این همه تکاپو و تلاش نیست.  البته این همه تلاش طبیعی است زیرا اکنون بحث سرنوشت یک ملت ۱۳ میلیونی که بیش از ۷۰ سال است که تحت سیطره یک رژیم جعلی و غاصب قرار گرفته‌اند مطرح است که از یک سو نمی‌توان این جمعیت را در چند کشور دیگر سکنی داد و برای همیشه پرونده آنها را بست و از سوی دیگر نمی‌توان ۱۳ میلیون آدم را از بین برد و یا جلوی اعتراض طبیعی آنها را گرفت.

درواقع براساس گزارش‌های انتشار یافته آوارگان فلسطینی در ۵۸ اردوگاه در اردن، سوریه، لبنان، کرانه‌باختری و غزه زندگی می‌کنند که در مجموع، میزان آوارگان فلسطینی به بیش از ۶ میلیون نفر در جهان رسیده است. با احتساب جمعیت فعلی داخل فلسطین باید گفت که بیش از ۱۳ میلیون نفر فلسطینی وجود دارند. باید توجه داشت که آوارگان فلسطینی زندگی محنت‌باری را در اردوگاه‌ها دارند و از حداقل حقوق و امکانات انسانی هم محروم هستند. این مسئله برای کشورهای میزبان نیز تبدیل به یک مسئله مهم شده است. همانطور که اشاره شد جمعیت بالایی نزدیک به ۲۰۰ هزار نفر در اردوگاه‌ّهای لبنان زندگی می‌کنند حال به فرض که آمریکایی‌ها ۴۰ میلیارد دلار پول به لبنان بدهند و از آنها بخواهند این جمعیت را درون خود به عنوان شهروند لبنانی بپذیرند. این جمعیت چطور می‌تواند به عنوان عضو طبیعی جامعه لبنان پذیرفته شود در حالی که آنها بدون شک مشکلات بسیاری خواهند داشت و از نظر لبنانی‌ها نیز به عنوان جمعیت بومی شناخته نخواهند شد. همچنین بیش از ۵/۴ میلیون فلسطینی‌ در اردن هستند که نزدیک به ۵۵درصد جمعیت این کشور را شامل می‌شود و بیشتر از جمعیت خود اردنی‌هاست. حال چطور می‌توان مسئله این جمعیت چهار و نیم میلیونی را در اردن حل و فصل کرد و آیا اصلا با پرداخت پول این مسئله قابل حل است.

آیا اصلا این جمعیت ساکن در اردن حاضر می‌شوند که از خانه‌هایشان، مزارع‌شان، مغازه‌هایشان و کلا کشورشان دست بکشند و در یک سرزمین غریب ساکن شوند.

با وجود این موانع و مشکلاتی‌ که بر سر راه طرح معامله قرن وجود دارد اما آمریکایی‌ها بر مبنای نگرش یک‌جانبه‌گرایانه‌شان و ساده‌انگاری در خصوص پرونده‌های پیچیده گمان می‌کنند می‌توانند با یک سری نشست‌ها و سفرها چنین مسئله‌ای را خاتمه بخشند. اما این مسئله امکانپذیر نیست و کوشنر و گرینبلات نمی‌توانند به این پرونده پایان دهد. درواقع آمریکا با نادیده گرفتن حقایق در حال آب در هاون کوبیدن است و عملا این طرح نیز مانند طرح‌های قبلی راه به جایی نخواهد برد.

 

درنهایت نیز باید توجه داشت که آمریکایی‌ها نمی‌خواهند از جیب خودشان خرج کنند و هزینه‌های آن را روی دوش کشورهای منطقه گذاشته‌اند. البته همانطور که اشاره شد مسئله فلسطین فقط مسئله مالی نیست که بتوان آن را به عنوان مثال با هزینه کردن ۱۰۰ میلیارد دلار از سوی کشورهایی چون عربستان، امارات، کویت، قطر و برخی دیگر از کشورها حل و فصل کرد.

 

 

افزودن دیدگاه جدید

کد امنیتی

این قسمت برای تشخیص انسان از روبات ها می باشد

1 + 1 = Solve this simple math problem and enter the result. E.g. for 1+3, enter 4.