موافقان و مخالفان خروج آمریکا از سوریه

 

با گذشت یک هفته از اعلام خروج نیروهای آمریکایی از سوریه توسط دونالد ترامپ، رئیس جمهوری ایالات متحده شاهد افزایش اختلاف‌نظرها و مطرح شدن انتقادات جدی نسبت به این تصمیم از سوی دموکرات‌ها و حتی برخی جمهوریخواهان هستیم. آنها نسبت به تصمیم خروج نیروهای آمریکایی از سوریه و افغانستان نگرانی‌هایی دارند که این نگرانی‌ها بیشتر به تحولات داخل سوریه بازمی‌گردد؛ مبنی بر اینکه اگر نیروهای آمریکایی که در مناطق کردنشین و یا در حمایت از امنیت کردها مستقر شده بودند از این کشور خارج شوند سرنوشت این گروه چه خواهد شد و آن منطقه در اختیار چه کسانی قرار خواهد گرفت.

یک احتمال این است که با خروج نیروهای آمریکا، ارتش سوریه با کمک ایران، حزب‌الله و روسیه، این بخش‌ها از خاک سوریه را تحت کنترل خود بگیرد که در این صورت به حیثیت آمریکا لطمه وارد خواهد شد.

یک نگرانی‌‌ دیگر این است که ترکیه وارد این بخش شود و یک جنگ خونین میان کردها و ترک‌ها دربگیرد که این مسئله نیز نگرانی‌هایی را در واشنگتن ایجاد کرده است. نگرانی سوم نیز این است که در صورت خروج نیروهای آمریکایی، این مناطق در اختیار داعش قرار بگیرد و این گروهک تروریستی بتواند مجددا خود را بازسازی کند.

اما بخش دیگر از نگرانی‌ها به سطح منطقه خاورمیانه مربوط می‌شود؛ به این صورت که منتقدان و معترضان به این تصمیم نگران هستند که خروج از سوریه سرآغاز خروج‌های بعدی همچون خروج آمریکا از افغانستان و عراق باشد و به عبارتی حضور نیروهای آمریکایی در منطقه خاورمیانه رو به کاهش برود . تحلیل این گروه این است که در این شرایط، برنده میدان، حزب الله، ایران، روسیه و سوریه خواهند بود و در نهایت آمریکا خاورمیانه را واگذار خواهد کرد.

نگرانی در سطح جهانی نیز از سوی این گروه از منتقدان مطرح است؛ یعنی نحوه آرایش نظامی آمریکا نسبت به تحولات جهان مدنظر است. به بیان دیگر این پرسش مطرح است که آیا آمریکا این سیاست خروج و کاهش تعهد نظامی را از سوریه آغاز کرده و قصد دارد که قدم به قدم تعهدات نظامی خود را در دیگر مناطق جهان نیز کاهش دهد؟ دونالد ترامپ در توجیه این سیاست بارها سخن گفته و این موضوع را مطرح کرده که نظامی‌گری هزینه دارد، تعهدات آمریکا بیش از اندازه بوده و متحدان باید خودشان هزینه امنیت خود را پرداخت کنند.

لذا از این منظر هم اعتراضاتی به تصمیم ترامپ مطرح است چرا که بخش‌ عمده‌ای از ساختار سیاسی و اقتصادی آمریکا بر پایه میلیتاریسم و حضور نظامی در اقصی نقاط جهان است. باید توجه داشت که هم گروه‌ّهای سیاسی و هم فعالان اقتصادی در آمریکا از قبل این رویکرد منتفع می‌شدند و اکنون نگران هستند که سیاست اول آمریکای ترامپ در نهایت منجر به از بین‌ رفتن بنایی شود که طی شش، هفت دهه گذشته ساخته شده است.

البته ترامپ توجیهات و دلایل خود را برای اعلام این تصمیم دارد؛ بخشی از این دلایل به این موضوع بازمی‌گردد که سوریه برای آمریکا از دست رفته است. چرا که ارتش سوریه توانسته این کشور را از دست تروریست‌ها آزاد کند؛ فرآیند سیاسی در این کشور در حال پیش رفتن است و واشنگتن نیز در مذاکراتی که ایران، روسیه و ترکیه حضور دارند نقشی ندارد؛ آمریکایی‌ها پی برده‌اند که امکان سرنگونی دولت دمشق به رهبری بشار اسد وجود ندارد و بنابراین دلیلی ندارد که دو هزار نیروی نظامی خود را در این منطقه نگه دارند در حالی که نمی‌توانند در معادلات سیاسی و نظامی تاثیرگذار باشند.

بنابراین بخشی از قضیه این است که انتظاراتی که آمریکا داشت در سوریه محقق نشد.

 ضمن اینکه برآوردها نشان می‌دهد در این مدتی که آمریکایی‌ها در منطقه حضور داشتند، تجهیزات، ادوات و تسلیحات در اختیار گروه‌های همسو با خود به خصوص کردها قرار داده‌اند.

در نهایت باید توجه داشت که امروز فقط بحث سوریه مطرح نیست و به نظر می‌رسد که آمریکایی‌ها درون این کشور به دو گروه تقسیم شده‌اند؛ یک گروه معتقد هستند که سیاست‌های گذشته باید همچنان ادامه پیدا کند، آمریکا باز هم رهبری جهان و نقش پلیس جهانی را عهده‌دار باشد و امپراتوری بزرگش را حفظ کند.

گروه دیگر معتقدند که این امپراتوری نیاز به سرمایه و پول دارد و این درحالی است که درون آمریکا به شدت نیازمند نوعی بازسازی است؛ منابع مالی دهه‌ها صرف مسائل نظامی و لشکرکشی شده و به قول ترامپ برای تامین دیگر کشورها، آمریکا بسیار سخاوتمندانه پول خرج می‌کند در حالی که برای کنترل مرزهای خودشان پول ندارند.

در نتیجه هم ناکامی‌ها در سوریه و هم ناتوانی اقتصاد آمریکا برای اداره چنین امپراتوری گسترده‌ای باعث شده است که ترامپ چنین تصمیمی را اتخاذ کند.

امیرعلی ابوالفتح/ کارشناس مسائل آمریکا

 

 

افزودن دیدگاه جدید

کد امنیتی

این قسمت برای تشخیص انسان از روبات ها می باشد

6 + 0 = Solve this simple math problem and enter the result. E.g. for 1+3, enter 4.