عملکرد فاجعه بار آمریکا در افغانستان

 

دخالت نظامی طولانی مدت غرب بویژه آمریکا در افغانستان همچنان عامل اصلی بی ثباتی در این کشور محسوب می شود که زمینه را برای تروریسم بین المللی مساعد ساخته و امنیت منطقه را مستقیما تهدید می کند.

در حال حاضر، 17 هزار پرسنل ناتو ازجمله 14 هزار نیروی آمریکا با ماموریت آموزشی و مشاوره در افغانستان مستقر هستند. همزمان، نیروهای آمریکا در عملیات ضد-تروریستی و همچنین پشتیبانی هوایی و زمینی از نیروهای افغانستان نیز نقش دارند. جنگ افغانستان با هزینه تقریبا 1 تریلیون دلار و تلفات انسانی نزدیک به 2400 نفر تا جولای 2018، طولانی ترین جنگ آمریکا محسوب می شود. ارتش آمریکا بررسی مقدار سرزمین های تحت کنترل دولت کابل و شورشی های مسلح را متوقف کرده است که فی نفسه بیانگر وخامت شرایط امنیتی است. بر اساس یافته های آخرین بررسی که اکتبر 2018 توسط ارتش انجام شده است، تنها 53.8 درصد از کل مناطق و 63.5 درصد از جمعیت افغانستان تحت کنترل یا نفوذ دولت هستند و الباقی تحت کنترل یا نفوذ طالبان است. با همه اینها، به نظر می رسد که گذشت زمان به نفع طالبان است. طالبان با احساس اعتماد به نفس فزاینده، تقریبا روزانه به حملات مبادرت کرده و نیروهای امنیتی و ارتش افغانستان را هدف قرار داده و تلفات سنگینی بر آنها وارد می سازد. بمب گذاری های انتحاری پی در پی طالبان ظاهرا غیر قابل توقف است که تلفات غیرنظامی زیادی برجای می گذارد. در پرتو همه این واقعیت ها، آمریکا به طور منطقی هیچ توجیهی برای این جنگ پرهزینه ندارد که پیروزی در آن ممکن نیست. در این شرایط، تضمین عدم بازگشت تروریسم بین المللی به افغانستان، صرفنظر از ماهیت دولت حاکم بر کابل، برای واشنگتن مساله ای حیاتی است و 3 مولفه دیگری که خلیل زاد در مذاکرات با طالبان پیگیر آنهاست، به دنبال تحقق این خواسته اصلی است. خروج نیروهای خارجی حتی با وجود برقراری آتش بس و جریان گفتگوهای داخلی افغانستان، برای طالبان فرصتی ارزشمند است تا تعهدات خود را کنار گذاشته و با غلبه بر ارتش ناتوان و بی روحیه افغانستان باقی کشور را به تصرف درآورد. دولت فعلی افغانستان برای بقای خود به شدت به حمایت سیاسی، اقتصادی، مالی، و نظامی غرب وابسته است و در صورت فقدان این حمایت ها، هستی این دولت به خطر خواهد افتاد.

در حال حاضر به نظر می رسد که واشنگتن عملا به دنبال سیاست ترک افغانستان است تا جنگ آنها را به خودشان واگذارد و با هوشیاری از پیامدهای برنامه «ویتنامیزاسیون» در شبه جزیره هندوچین در پایان دهه 1960 اجتناب کرده و دچار اصطلاح «افغانیزاسیون» نشود. اگر کمک های ضروری برای دفاع از خود پیشاپیش در اختیار افغانستان قرار نگیرد، هر نوع توافق آمریکا-طالبان حتی طبق شرایط آمریکا ممکن است به نتایج فاجعه باری منجر شود. بازگشت طالبان به قدرت با استفاده از خلاء ناشی از خروج شتابزده نیروهای ائتلاف ممکن است افغانستان را به آشوبی دیگر و تشدید جنگ داخلی دچار کند که راه را برای تروریسم بین المللی هموار کرده و افغانستان را بار دیگر به پناهگاهی امن برای تروریست ها تبدیل کرده و زمینه را برای تکثیر تروریسم مساعد گرداند.

 

افزودن دیدگاه جدید

کد امنیتی

این قسمت برای تشخیص انسان از روبات ها می باشد

9 + 4 = Solve this simple math problem and enter the result. E.g. for 1+3, enter 4.