اهداف پشت پرده بازگشت آمریکایی ها به عراق

  هر چند مقامات واشنگتن در دوهفته اخیر، طی دفعات متعدد از  اهداف خود از خروج  نیروهایشان از سوریه و علل انتقال بخشی از این نیروها به عراق سخن گفتند و در مجموع این گونه نقل و انتقال نیرو را  امری غیر راهبردی و کم اهمیت دانستند، ولیکن این رویکرد به ظاهر شفاف آنها، از گمانه زنی های رسانه ای جلوگیری نکرد و باعث آن نشد که در فضاهای رسانه ای، احتمالات مختلفی درخصوص اهداف پنهانی آمریکا از خروج نیروهای نظامی اش از سوریه، مطرح نشود و یا از علل ناگفته افزایش تعداد نظامیان آمریکایی در عراق سخنی به میان نیاید.

  در واقع فرض اصلی و مبنایی بسیاری از رسانه ها و خبرگزاری ها آن بود که: برخلاف اظهار نظرهای متعدد مقامات واشنگتن،  دولت آمریکا اهداف متفاوتی را در نقل وانتقال نیروهایش در سوریه وعراق دنبال می کند و آنچه در این باره، بر زبان «ترامپ» رئیس جمهوری آمریکا و «پمپئو»  وزیر امور خارجه اش جاری شده، با واقعیات موجود تفاوت داشته و تنها ممکن است، بخشی از اهداف واشنگتن را منعکس سازد.

با اینحال باید توجه داشت که آمریکا در شرایط حاضر  برای پیشبرد سیاست هایش در منطقه غرب آسیا، گزینه های زیادی ندارد وتغییر کلی معادلات منطقه ای واشنگتن را در انتخاب شیوه های دلخواه وکم هزینه با موانع ومشکلات بسیاری مواجه ساخته است. براین اساس، برای یافتن آنچه که در اذهان مقامات آمریکا در خصوص برنامه های آینده اشان در عراق وسوریه می گذرد، راه زیادی را نباید پیمود، بلکه مروری بر دغدغه خاطر ها و نگرانی های آنها کافی است تا سیاست هایی که برای برون رفت از دشواری های کنونی اتخاذ کرده اند، آشکار شود.

   بنابراین زمانی که شخص ترامپ در نخستین نشست کابینه اش در سال جدید میلادی، از بی ثمری وبی فایده بودن حضور نظامی آمریکا در سوریه سخن می گوید، باتوجه به واقعیات میدانی، می توان سخن او را باور کرد، ولیکن باید این فرض را نیز در نظر گرفت که زمینه تحقق چنین امری، در پی توافقی با آنکارا برای جایگزین شدن نیروهای ترکیه به جای نظامیان آمریکایی امکانپذیر شده و رئیس جمهور آمریکا بطور عمد،  از اشاره به آن خودداری کرده است. به این ترتیب می توان نتیجه گرفت که سیاست راهبردی جدید آمریکا، رهایی از گرفتاری های پرهزینه و دست وپاگیری است که نه تنها در تقویت موقعیت آمریکا نقشی نداشته، بلکه موجب تضعیف آن نیز شده است و مقامات واشنگتن برآن نیستند تا بیش از آن، از اینگونه ناتوانی ها سخن بگویند.     

 واما انتقال نیروهای آمریکا به عراق و به عبارت دیگر تقویت پایگاه های آمریکایی در این کشور، مبتنی بر دوهدف کوتاه مدت و میان مدت به وقوع پیوسته است که هریک به طریقی از نگرانی های واشنگتن حکایت دارند و به هیچ وجه، نشانه قدرتمندی این کشور در بکارگیری اهرم های نظامی نیستند؛ زیرا که هدف کوتاه مدت در انتقال سریع و بی سر و صدای سربازان آمریکایی به عراق ، تلاشی جهت حفاظت از محل استقرار ترامپ در سفر چند ساعته اش به این کشور بوده است {درابتدای سال میلادی} واین به معنای بی اطمینانی کامل از امنیتی است که نظامیان آمریکایی مستقر در عراق مدعی آن هستند . از اینکه بگذریم، هدف  میان مدت آمریکا از تقویت پایگاه های نظامی اش در عراق هم، بیش از هر چیز دیگر، جنبه انفعالی دارد چراکه، کوششی است برای دلگرم نگه داشتن متحدان منطقه ای و بازگذاشتن مسیری که در صورت وخیم شدن اوضاع ، واشنگتن بتواند از آن استفاده کند. بر اساس این هدف، ارتجاع منطقه و رژیم صهیونیستی در شرایطی که معادلات منطقه ای بطور چشمگیری علیه آنان رقم خورده است، روحیه خود را  از دست نخواهند داد و از طریق لابی هایشان در واشنگتن ، به همکاری هایشان با دولت ترامپ ادامه خواهندداد؛ همکاری هایی که ترامپ در شرایط حاضر سخت به آن نیازمند است.  

افزودن دیدگاه جدید

کد امنیتی

این قسمت برای تشخیص انسان از روبات ها می باشد

15 + 1 = Solve this simple math problem and enter the result. E.g. for 1+3, enter 4.